ما رو باش خيال مي کرديم هميشه يکي رو داريم
يکي که به وقت گريه سر رو شونه هاش بذاريم
ما رو باش خيال مي کرديم که يکي به فکرمون هست
ميون اين همه وحشت توي اين کوچه بن بست
ما رو باش دل به کي بستيم چشم به راه کي نشستيم
ما که واسه خاطر تو قرق ماهو شکستيم
وقتي خورشيد حقيقت از خواب قصه برآشفت
تازه فهميدم چه آسون چشم تو به من دروغ گفت
هاج و واج رد نگاتو به گلاي قالي دوختي
بگو اون همه عشقو به چه قيمتي فروختي؟
تو به فکر من نبودي توي گرگ و ميش مهتاب
حتي اندازه چشمي که يهو مي پره از خواب

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی بر آنند که این مرغ شیدا

کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد

که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا برآمد

شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش باز کن

که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

ما که رفتيم ولی يادت باشه ديوونه بوديم

واسه تو يه عمر اسير تو کنج اين خونه بوديم


ما که رفتيم تو بمون با هرکی که دوسش داری

با اونی که پنهونی سر روی شونش ميزاری


ما که رفتيم ولی اين رسم وفاداری نبود

قصه ی چشمان تو واسه ما تکراری نبود


ما که رفتيم حالا تو ميمونی و عشق جديد

ميدونم چند روزه ديگه ميشنوم جدا شديد


ما که رفتيم ولی مزد دستای ما اين نبود

دل ما لايق اين که بندازی زمين نبود


ما که رفتيم وليکن قدرتو دونسته بوديم

بيشتر هم خواسته بوديم ولی نتونسته بوديم


ما که رفتيم تو برو دل بده دست ديگری

به قول حافظ ما هم داريم يک يار سفری


ما که رفتيم تو بشين زيره نگاه عاشقش

آرزوم اينه فقط تلف نشه دقايقش



ما که رفتيم تو بمون با اونکه از راه اومده

اون که با اومدنش خنجر به قلب من زده



ما که رفتيم دل نداديم ديگه به عشق کاغذی

لااقل ميومدی پيشم واسه ی خدافظی

پای من پیاده
کوله بارم ولی ، خورجینی از اراده

می گذارم سختی ها را پشت سر
پشتکار را می کنم توشه ی این راه پردردسر

خستگی ها را خواهم کشت با نیزه ی امید
باز زنده خواهم کرد قلب این انسان نا امید

پیش رویم سبزه زار خاطره
دختر ذهنم ، بهار سرخ باکره

جاده ای تا بی نهایت خیس از دعا
می روم – می روم به آشتی با خدا

چشم هایم را می شویم با اشک یاد
عادت می دهم گوش هایم را به موسیقی تند باد

دیگر از عشق نخواهم شکست
گر شکستم ، از پای نخواهم نشست !

افتادن دیگر کار من نیست
این من ِ کهنه دیگر ، مال من نیست

بعد از این بن بست را نمی شناسم
درد را خواهم گفت ، چهره ات را نمی شناسم

بعد از این از مهربانی پروانه ها سر می روم
تبسم می شوم و خانه به خانه – لب به لب می روم

روی جنگل و رود ، نسیم زندگی می کشم
خاکستری ترین شب ذهنم را ، با آبی آسمانی می کشم

گذشتن از جاده های سخت را با جان و دل می خرم
خنده ها را ترانه می کنم و با خود به سرزمین های اندوه و بی دل می برم


***

آری
پای من پیاده
لیک خورشید ذهنم هست سواره
می روم به بلندترین قله ها
با اسب سپید اراده . . .

به كسي نمي شود گفت!

دلكم اسير گشته،

به خدا نمي توانم؛

به كسي نمي شود گفت

غم دل، دلم فنا كرد

دلم از خودم جدا شد

روح خسته ام رها شد

وبلاگ هم شده مثل چت

عشق يعني فوتبال
اگه يه نفر وارد غشق دو نفر بشه، آفسايد ميشه
اگه يه نفر به ديگري توهين كنه، خطا ميشه، كارت زرد ميگيره
اگه يه نفر به ديگري خيانت كنه، كارت قرمز ميگيره، بايد از بازي بره بيرون
دو نيمه هم داره: يك نيمه پسره، يك نيمه دختره

دیشب به یک باره برف بارید

عشق ها مي ميرند. قلبها مي پوسند.

آرزو می کردم دشت سر شار ز سر سبزیه رویاها را

کوتاه و قشنگ(۲)
ادامه مطلب

کوتاه و قشنگ(۱)

بمان با من که بی تو آسمان آوار خواهد شد

اگر در چشم من اشکیست

آن شب که دلی بود به می خانه نشستیم

             مشکل 

آن که آمد و دستی به دل ما زد و رفت
در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت
خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد
تنه ای بر در این خانه تنها زد و رفت
دل تنگش سر گل چیدن ازین باغ نداشت
قدمی چند به آهنگ تماشا زد و رفت
مغ دریا خبر از یک شب طوفانی داشت
گشت و فریادکشان بال به دریا زد و رفت
چه هوایی به سرش بود که با دست تهی
پشت پا بر هوس دولت دنیا زد و رفت
بس که اوضاع جهان درهم و ناموزون دید
قلم نسخ برین خط چلیپا زد و رفت
دل خورشیدی اش از ظلمت ما گشت ملول
چون شفق بال به بام شب یلدا زد و رفت
همنوای دل من بود و به تنگام قفس
ناله ای در غم مرغان هم آوا زد و رفت

به چه می اندیشم من ؟

زیر بی برگ ترین فصل درخت

و چه می گویم با خود

که به هوش است درخت ؟

وچه رازی است در این حس سکوت

و در این خلوت آرام زمین

که مه آلوده شده آبی طاق فلک

چه کسی نیست که باید باشد ؟؟؟؟

تا زمین سبز شود

و زمان روح بهاری گیرد

و دلم از تب سرخی سیب

آتش وادی ایمن گردد . . . .

و تو اما همه را میدانی . . . . .

شيشه اي مي شكند... يك نفر مي پرسد...

عشق معنیش غم غصه خوردن یکدم
دیگه عاشق نمی شم که بمیرم از غم
گریه هام تموم نمیشه وقتی نیستی تو همیشه
وقتی من برات می خونم گوش بدی یه بار چی میشه
اگه من یه روز نمیرم با نگاه تو می میرم
واسه تو فرقی نداره بمیرم یا که نمیرم
سا لهاست تو رو ندیدم رو لبات خنده ندیدم
اگه با کسی نبودی چرا من تو رو ندیدم
تو می خوای تنهام بزاری تو غرورم پا بزاری
ولی من دستتو خوندم می دونم دوستم نداری
درد وغم یه روز تمومه همه رو خدا می دونه
توی که تنها میمونی زندگی برات حرومه
عشق معنیش غم غصه خوردن یکدم
دیگه عاشق نمی شم که بمیرم از غم
دیگه عاشق نمی شم که بمیرم از غم
دیگه عاشق نمی شم که بمیرم از غم

می شه نضراتونو بگین

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم

صبحدم مرغ چمن با گل نو خاسته گفت